Het regent, het regent, de taartjes worden niet nat...

Vandaag begint de dag met schuilen voor de regen bij de HEMA. Heel vervelend met een lekkere cappuchino en grote poppyseedmuffin ernaast. 
Naar buiten kijkend zie ik heel langzaam ook de andere ondernemers opstarten. Ik hou van de ochtend, hij - of zij -zit nog vol mogelijkheden en verrassingen. 
Het is mijn werkdag en op de terugweg van de kinderopvang - waar ik heel fanatiek op de fiets naar toe ging - viel het plots met bakken uit de lucht. Ach laat ik eerlijk zijn, het begon te sputteren. Direct greep ik deze kans om ff door de HEMA te strollen. Post-its en papiertjes om weer nieuwe plannen te maken mogen natuurlijk nóóit ontbreken in mijn "kantoordoos" (dit leg ik nader uit in een volgende blog). Enigszins schuldig voelend dat ik toch niet écht aan het werk ben... Reken ik de leuke spulletjes af en ga weer naar mijn fiets. Toen ik net alles op mijn fietsezel gepakt had, kwam het ineens wel echt met bakken de lucht uit... Is dit een straf of een hint voor koffie? Niet te lang over nadenken: 

Hier zit ik dus, genietend van de koffie met de muffin. Ik kijk eens rond; een pittig omaatje (die me al bekend voorkomt na 2 eerdere bezoekjes aan de HEMA koffiecorner dit jaar), 2 dames van mijn moeders leeftijd (zijn vast een gezellig dagje uit), naast me een oma die haar 2 kleinkinderen mee heeft voor een ontbijtje en aan één stuk door achter ze aanvangt om ze te laten gedragen zoals zij wenst. Ik kijk eens goed rond en adem diep in. Dit doe ik nooit in mijn eigen stad. Ademen wel natuurlijk, maar zo spontaan in m'n eentje koffie drinken bedoel ik. Vaak tijdens mijn rondreizen zat ik ergens alleen koffie te drinken of lunchen. Dan keek ik rond en nam alles goed in me op die plek waar ik op dat moment was. Ik voelde mee heerlijk, speciaal en stoer dat ik gewoon in mijn eentje aan de andere kant van de wereld was ik niemand ken, zomaar ergens in mij eentje zit. Niemand kent me daar, niemand thuis weet waar ik ben. Ik voel me weer vol mogelijkheden, kansen en droom over de toekomst en geniet tegelijkertijd van het moment. Kan ik dat hier ook? Ik kijk rond en voel me een soort wereldburger in mijn eigen stad. Hier liggen ook mogelijkheden en kan ik me ook fijn voelen. Ik moet er alleen voor open staan. Ik voel een soort trotsheid in me opkomen, trots op "mijn stad", dit is mijn stad, een interessante stad waar het allemaal kan gebeuren. Ik moet denken aan vorig jaar september toen ik tijdens de Maand van de Wederopbouw Timo Rodel* ontmoette. Hij was met zijn afstudeerproject tot een mooie conclusie gekomen. Het begint bij onszelf als we van Hengelo wat willen maken. En zo is het eigenlijk met alles. Niet klagen maar planken zagen zeg ik maar. Je moet het zelf doen. 
Vroeger wilde ik altijd in een hippe wereldstad wonen waar van alles gebeurde. Maar ik ben nu hier en geniet stiekem best als ik het toelaat. Het is even een mindset, maar dan zie je hele andere dingen. Hengelo en zijn inwoners zitten vol mogelijkheden en leuke verrassingen. 
Ik maak nog een klein praatje met het pittige, doch uberschattige omaatje en stap weer op de fiets, het is inmiddels (al best een tijdje) droog. Tussen het bloggen door heb ik ook nog gewerkt, want tijdens het strollen heb ik een leuk idee voor kadobonnen gekregen voor de Cake Smash fotoshoot. Deze heb ik even heb uitgetekend en uitgewerkt. Nu zit ik vol energie en wil het gaan uitvoeren. 
Deze ochtend besluit ik dat ik voortaan - voorlopig als proef - iedere donderdagochtend bij de HEMA ga werken/bloggen. Genoeg inspiratie en lekkere koffie en taartjes, goed idee zeg ik!

* filmpje: Groen licht presentatie eindexamen Timo Rodel