Hema 90, Studio Cake Smash 1

Jee, het is alweer bijna een jaar geleden dat ik op mijn fietsje sprong naar de Kamer van Koophandel. Voor de werknemers daar was ik één van de zoveelste. De dame bij de balie haalde zelfs het pinapparaat al weer terug voordat ik mijn pinpas tevoorschijn kon halen. Iets teveel routine voor deze dame, vermoed ik. Ik stond nog aan de balie te stralen met mijn portemonnee in de hand. 

Ik maakte er maar een grapje over, ik was nu toch eenmaal in die enorm goede bui en dat liet ik door niets verstoren. Wellicht was ik de zoveelste al die week/maand/jaar. Voor mijzelf voelde het wel verschrikkelijk bijzonder en dat kon niemand me afnemen. Ik straalde van binnen en van buiten.Bij mijn fiets heb ik nog een soort van ingetogen vreugdesprongetje gemaakt. Vanaf nu was ik zelfstandig ondernemer, kun je dat aan me zien? Wow wat voelde dat goed zeg! De gehele terugweg op de fiets heb ik gestraald, tegenliggers gingen er spontaan van glimlachen. Waarschijnlijk was mijn lach op mijn gezicht iets groter dan de glimlach die ik dacht te hebben. Nu ik het beschrijf voel ik 'm van binnen gewoon weer opkomen. Wat een heerlijk gevoel zeg! Ik had nog niets verdient, het ondernemerschap is ook hartstikke onzeker, maar mijn geluk kon niet op. Ik had er zoveel zin en voelde me ontzettend sterk. Zo ging ik 'ineens' van werkloos - na de zwangerschap - naar een eigen onderneming. Er moet nog heel veel gebeuren aan het concept en of ik een goede ondernemer ben dat moet ook nog maar blijken. Maar het feit dat ik met zoveel energie aan iets nieuws ging beginnen deed me heel goed. Nu zit ik hier in de Hema - deze zaak bestaat overigens een respectvolle 90 jaar - het afgelopen jaar te overdenken. Wat ging dat snel zeg, er zijn de nodige tegenslagen geweest, slapeloze nachten, enige teleurstellingen. Maar bovenal leuke en fijne dingen, mooie en inspirerende mensen ontmoet die het allemaal moeite weer waard maakten om door te gaan. Ondanks dat het doodeng is om zelfstandig voor mijn volledige inkomen te zorgen, geniet ik er nog wel steeds iedere dag van. Ik zit vol met ideeën, zoveel dat ik ze bijschrijf op mijn steeds langer wordende lange wishlist. Soms vallen er ideetjes af, maar over het algemeen groeit de lijst hard. Op zich gruwel ik van lange lijstjes, het betekent dat er nog zoveel te doen is en dat je er niet aan toekomt, zo uitzichtloos lijkt het. Maar met deze lijst is het anders. Ik word blij van deze heerlijke opsomming, het is een soort dromenlijstje. Mijn business-bucketlist zeg maar. Go for it! Nu ga ik ga deze blog online gooien, want over 3 weken hebben de officiële opening gepland in de vernieuwde studio en er is nog veel te doen. Ook zo'n ding... Een blog... Vroeger durfde ik niemand mijn schrijfsels te laten lezen. Op school waren schrijfopdrachten dan ook echt mijn allerslechtste prestaties. Maar toch vind ik het stiekem heel leuk, iets wat ik nooit gedacht had. Ik hoop dat ik er snel beter in word - zodat het voor jou, beste lezer - een stuk leuker wordt mijn gedachten te lezen.