Is de taart van de buren groener?

Een beetje onwennig zit ik hier te bloggen. Alle vaste elementen zijn aanwezig: iPad, grote cappuchino, uitzicht op de ontwakend Hengelo. Zit zelfs aan hetzelfde tafeltje, toch voelt het anders.

Wacht eens, dat is het! We hebben onze weekschema's omgegooid zodat onze dochter niet 2 dagen achter elkaar naar de opvang hoefde, maar er een dag tussen de twee dagen zit. Nu zit ik hier op donderdag in plaats van de vaste vrijdag, dat voelt zo vreemd!

Lukt het bloggen dan wel? En ook nog met onder tijdsdruk, want er komt over een paar uur een kleine dame haar cake smashen. Alles staat klaar in de studio; taart, decor, tutu's, dus dat is allemaal geregeld. Misschien is het ook gewoon de drukke week en het gevoel dat ik constant in beweging moet zijn omdat het druk is. Wacht eens even (alweer), daar ik ga er nu mee stoppen. Even een stap terug, of eigenlijk een stap op de plek maken. Even stil staan bij het nu, het moment, niet stom doorgaan. Want wat is het inderdaad genieten, alles wat er nu gebeurd.

Om te beginnen sta ik even stil bij mijn heerlijke cappuchino, dan ga ik door naar mijn ontzettende waardering voor vriendlief die in deze drukte altijd voor me klaarstaat, om vervolgens stil te staan bij het schitterende mooie kind wat we hebben. Al weer 3 jaar en wat een heerlijke leeftijd is dit, zij kan oprecht blij worden van mijn roze vestje (dus niet eens de hare). "O, mama, wat heb je een mooi vestje aan" zegt ze dan met een heel blij gezicht. Schitterend! Ook kan ze oprecht verdrietig zijn als we in een sushi-restaurant eten en dan aan een ander tafeltje zitten dan de vorige keer.

Dan mijn zakelijke dankbaarheid: dinsdag kwamen er zes!! bijna 1-jarigen met hun mama's voor een groepsshoot. Wow, wat was dat leuk! Die kinderen laten zich niet regiseren, dat is soms lastig, maar vooral heerlijk en ontzettend leuk. De mama's hebben we verwend met thee en lekkernijen, zo fijn is dat om te doen. Naast dat zij genoten van de cake Smash van hun eigen kind, vonden ze het ook leuk te zien hoe de andere kinderen hun taartjes smashten. Normaal gesproken ziet men inderdaad alleen de foto's van andere kinderen en maak je live niets mee.

Zelf geniet ik erg van het enorme verschil tussen de kids en hoe ze de taart benaderen. Dit keer was er zelfs een lief schattig dametje wat tijdens de groeps fotoshoot de taarten links en rechts ook eens ging proeven. Heel voorzichtig aftastend wat de 'buur-smashers' ervan vonden. Niet dat iets haar van haar doel kon afbrengen, zo vastberaden ze te werk ging, heerlijk en hilarisch om dat te mogen volgen. Toen ze dus drie verschillende taarten gehad had, zag je dat ze haar zinnen op de rest gezet had. De andere kinderen waren voornamelijk met hun eigen emoties bezig, soms met de taart of het decor en bovenal met de omgeving en hun moeders, maar deze dame was echt anders. Heel rustig en overwogen ging ze op haar doelen af. Het maakt mij heel benieuwd of ze zo haar hele leven dingen tegemoet gaat.

Het allermooist is, als het even kan, heel stil zijn en kijken/volgen wat er gebeurd. Konden we maar de hele dag doorgaan. Alleen hoe zou de studio er dan uit zien.....