Waarom wij gingen voor een cakesmash

--- Van onze gastblogster Laura. Ze vertelde me erbij dat het misschien iets te pittig was voor Studio Cake Smash. Misschien wel, maar ik hou ervan! Bovendien vond ik grote delen ontzettend herkenbaar. Bij deze respect voor Laura en haar ozo eerlijke verhaal: ---

Oké, dit wordt een beetje een persoonlijk verhaal, maar dat schuw ik niet. Ik hou er niet van om een wereld te creëren met mijn schrijfsels die niet realistisch is, dus dat ga ik ook niet doen.

Harsh truth: het eerste jaar 

met ons kleine engeltje was ruk! En ik weet zo ontzettend zeker dat ik niet de enige moeder en zeker niet de enige ouder ben die het zo ervaren heeft. En nu hadden wij een huilbaby, zat ik maanden na mijn bevalling nog steeds in een rolstoel omdat je blijkbaar beter niet zwanger kunt worden als je hartstikke hypermobiel bent (weet het is van te voren) en kreeg ik er een depressie en een burn-out bij. Ook zonder al die ongein is het eerste jaar zwaar. Je wereld staat op zijn kop, je loopt over van de zorgen zelfs als alles goed gaat en je moet opnieuw je rol in het leven leren kennen.

Je leert je partner op een andere manier kennen en samen (of alleen) leer je je kind kennen. En waar ik de indruk heb dat mensen daar nogal laconiek over kunnen doen, durf ik met mijn achtergrond in de psychologie best te zeggen dat het krijgen van een kind een groot life changing event is. Natuurlijk ervaart iedereen dit anders, en dat is ook goed. Maar ik vond dat we wel iets leuks hadden verdiend en dat we mochten vieren dat we het eerste jaar overleefd hadden.

Ik had gezegd dat het persoonlijk ging worden he? Wij hebben het overleefd, na maandenlang non-stop huilen en op dat moment al een jaar lang geen slaap (de dutjes van maximaal 10 minuten die we af en toe konden doen reken ik niet als slaap, meer als een soort knock-out), vele zorgen om de gezondheid van onze kleine man en na verloop van tijd ook om onze eigen gezondheid door de stress en het slaapgebrek, zijn we niet uit het raam geklommen en verdwenen. We hebben ons niet van de trap gestort en we hebben niet geluisterd naar de bizarre adviezen die soms voorbij kwamen (gewoon een paar nachten in de schuur zetten, kun je zelf lekker slapen en de kleine huilt zich vanzelf moe. Om maar een voorbeeld te noemen.). Wel vonden we een nieuwe dynamiek in onze relatie, niet altijd positief, want je wordt kribbig, licht ontvlambaar en bijzonder kritisch van slaapgebrek. Maar je krijgt ook een bepaalde bewondering voor elkaar. Voor het doorzettingsvermogen, het vermogen een kindje dat je soms tot wanhoop drijft toch met liefde te blijven verzorgen en het vermogen om al die slechte goed bedoelde adviezen samen weg te lachen. Je ziet in elkaar een papa en een mama geboren worden. En als de wallen op je schouders hangen, je zelf inmiddels net zoveel tranen hebt gelaten als dat kleine monster, euh babytje, ben je toe aan wat leuks. En wij waren vooral ook heel erg toe aan mooie foto’s. Waarom weet ik niet, maar ik houdt van foto’s en ik had een enorme behoefte om mooie foto’s van mijn “Magnum opus” op te kunnen hangen. Zodat iedereen kan zien hoe leuk hij is. Hoe knap en dat hij niet alleen maar kan huilen.

Waar ik een cakesmash eerst wat decadent en misschien ook wat prijzig vond, het eerste jaar met een kindje is echt schreeuwend duur, veranderde mijn mening daarin naarmate die eerste verjaardag in zicht kwam. Wij hebben zelf vooral foto’s kunnen maken waar Colin huilend of met een van pijn vertrokken gezicht op staat. Niet echt iets voor de fotoboeken zeg maar. We dachten dat een lekkere taart hem misschien wel vrolijk zou stemmen en hoopten zo mooie foto’s te krijgen van hem en van ons als gezin. En dat bleek 100% waar. Alleen het ontdekken van de studio vond hij al een feest. Hij heeft tijdens de hele shoot geen traan gelaten en wordt nu, 9 maanden later, nog steeds blij als hij de foto’s ziet. Ze hangen groot in de woonkamer en hij brabbelt er met plezier over.

--- Note: Toen ik (Manon) met dit fotovoorstel kwam, zei Laura 'hey, dat lijkt wel heel erg hoe mijn brein voelde na een jaar niet slapen".